به نام خدا 

از دیشب تا حالا این اشک ها دارن میان و من نمی تونم جلوی خودمو بگیرم. دیشب الکی برای خودم قیلم گذاشتم گفتم می بینم حواسم پرت میشه. possession رو دیدم. نصفه . ولش کردم. رفتم سر خوردم زیر پتو. قبلا اشکها فقط شبها می اومدن، الان روزها هم میان. فکرها باز به سرم حمله کرده بودن. از اون شبهایی بود که فکر می کردم به صبح نمی رسم. مغزم دیگه جواب نمی داد. احساس می کنم مدت طولانی وقت می خوام تا دوباره خودم رو بسازم البته اگه این شرایط تموم بشه. الان زنگ زذم به سمانه. اشکهام تا روی مقنعه ام ریختن. زیر مقنعه ام مرطوب شده. می گفت گریه نکن همه فکر می کنن داری با پسر حرف می زنی و دلت تنگ شده. می خندم . همراه با گریه. شبیه دیوونه ها شدم. دیوونه که شاخ و دم نداره. مثل من یه صورت به هم ریخته و پریشون داره. فقط این عید رو تموم کنم دیگه بر نمی گردم خونه. عمو زنگ زده بود. میگه ما با خونواده شون صحبت می کنیم که فکر نکنن این اتفاقات معنیش این بوده که خونواده ات برات ارزشی قایل نبودن. به خودم میگم پس معنیش چیه؟ واقعا براشون مهم نبودم. دلم سمانه رو می خواست که بهم بگه عزیزم چرا دستهات می لرزه . بگه آروم باش من نمی تونم ناراحتی تو رو ببینم. بعد من احساس کنم که برای یه نفر مهمم. مقنعه ام دیگه واقعا خیس شده دستمال بر میدارم اشکهامو بگیرم اما از زیر دستهام در میرن. از اون خونه بدم میاد. همه فقط به فکر خودشون بودن. برای کسی اهمیت نداشتم. 

یاد حرفهای دکتر مجد می افتم که می گفت بعضی وقتها با خودت فکر می کنی که چرا نظر همه مردم برگشت. بعد اون موقع باید به خودت بگی که:  

                                                                 "یارب نظر تو بر نگردد"